خدا از ما چه پرسید ؟

این روز ها زیاد نفسم می گیرد . نمیتوانم خوب نفس بکشم . یک طور خفگیِ اجباری . هرچه قدر عمیق تر نفس می کشم به سنگینی شش هایم بیشتر مطمئن میشوم . شاید تلقین باشد ، شاید حمله ی عصبی ، شاید بیماری جسمی . اما هرچه هست یک طور حس مرگ است . زمان مرگ احتمالا باید این شکلی بگذرد . لحظه ی بیرون آمدن جان از بدن چه یک ثانیه و چه سه ساعت ، قطعا سخت است . سخت . احتمالا لحظه ی خروج جنین از شکم مادر هم به همین اندازه سخت بوده است و ما یادمان نمی آید . می دانی ... احساس می کنم چیز هایی هست که یادمان نمی آید . چیز هایی که اگر یادمان می آمد زندگی برایمان راحت تر می شد . حداقل دلیل خیلی چیز ها را می دانستیم و به دنبالشان نمی گشتیم . مثلا اگر یادمان می آمد که چه شد برای بودن در این دنیا انتخاب شدیم یا چه شد که وضعمان را این طور نوشتند بهتر بود . آنوقت در اوج همه ی بدبیاری ها بزرگترین و مهمترین سوالمان نمی شد "چرا من؟!؟" سوالی که فریادش میزنیم اما یادمان نمی آید . یادمان نمی آید که خدا از ما چه پرسید و چگونه پرسید که قبول کردیم این وضعیت را بپذیریم . اصلا پرسید ؟... مثلا پرسید که دوست داری مادرت که باشد ؟ پدرت چه شکلی باشد ؟ در کدام خانه زندگی کنی ؟ چشمانت چه رنگی باشد ؟ خدا که خبر داشت قرار است یک روز خشکی های زمین تکه تکه بشوند ؛ آمریکای شمالی ، آمریکای جنوبی ، جنوبگان ، آفریقا ، اروپا ، آسیا و اقیانوسیه . پرسید که می خواهی متولد کدام یک از این 7 قاره باشی ؟ به نظرم هرکس حق دارد در خلقت خودش سهمی ، نظری ، سلیقه ای داشته باشد . نه ؟... فکر می کنی چه شد که یک نفر قبول کرد در جنگ متولد شود و نجوای شبانه اش صدای رگبار باشد ؟ یا چه شد که یک نفر قبول کرد لنگ بزند یا آن یکی قبول کرد هیچ نشنود ، نگوید ، نبیند ؟

مدتی پیش داشتم در مورد خودکشی می نوشتم . از آمار و ارقام کمتر از حقیقت گرفته تا دلایل و مستندات و غیره . از این میان یکی از راه های خودکشی ، استفاده از قرص برنج بود که با احتمال بسیار نزدیک به 100درصد مرگ حتمی را به دنبال دارد . اما این مرگ 3 ساعت طول می کشد . 3 ساعت وحشتناک ! فرض کن از کار افتادن دانه به دانه ی اعضای بدنت را تا آخرین لحظه با تمام وجود درک کنی . نه یک ازکار افتادن ساده بلکه همراه با درد و سوزش شدید . فرض کن خون بالا بیاوری با تکه های کبدت . حال به هم زن است . فرض کن لحظه به لحظه سوزش قلبت را بفهمی . انگار انداخته باشندش در کاسه ی اسید . ذره ذره آب شوی ... مرگ سختِ غیر قابل بازگشتی ست . خیلی سخت .خیلی سخت . خیلی سخت . اما واقعا چطور می شود که یک نفر این همه سختی و زجر کش شدن را تحمل می کند . 3 ساعت زجر کش شدن که انگار 30 سال طول می کشد . بماند انگ ها و دردسر های بعد از نتیجه اش که برای خیلی ها مهم است . بماند آسیب بزرگی که عزیزان می بینند . یک رنج بزرگ ... رنج ... رنج ... رنج ... .